ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΖΩΗ.

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Μια βόλτα στο Ρούντεσάιμ και στο Ρήνο.

H αγαπημένη μου φίλη Κική έχει ταξιδέψει δύο φορές στην Γερμανία και πιο συγκεκριμένα στο Εσμπορν. Με ορμητήριο το Εσμπορν επισκέφθηκε τα κρασοχώρια του Ρήνου. Eκτός του ότι αγαπώ τα ταξίδια αγαπώ και το κρασί, της ζήτησα λοιπόν να μου φτιάξει μια ανάρτηση για την επίσκεψη της στην περιοχή και φυσικά θα ήθελα να την ευχαριστήσω και από εδώ :) ------- Το καλοκαίρι που μας πέρασε πήγα στη Γερμανία και για 2η φορά έμεινα κοντά στη Φρανκφούρτη στη φίλη μου τη Νέλλη. Τόσο την 1η φορά όσο και τη 2η, η φιλοξενία της φίλης μου και του Μάρτιν του άντρα της ήταν παροιμιώδης. Αυτή τη φορά είδα και διαφορετικά πράγματα από ό,τι είχα δει την 1η. Μέσα στα σχέδια του Μάρτιν ήταν μια βόλτα στο Ρήνο και τα κρασοχώρια του. Από τότε που γύρισα, υποσχέθηκα στη Νατάσσα να της φτιάξω ένα ποστ σχετικό με το κομμάτι αυτό του ταξιδιού, μια και είναι όχι μόνο ταξιδιάρα αλλά και καλή οινοποιός. Τώρα μόλις αξιώθηκα να το φτιάξω, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ας αρχίσω λοιπόν. Ρήνος, σημαίνει «αυτός που ρέει». Ο Ρήνος πηγάζει από την Ελβετία, περνάει από Γαλλία, Γερμανία Αυστρία και Ολλανδία, μέχρι να χυθεί τελικά στη Βόρεια θάλασσα. Μπορεί κάποιος να περιηγηθεί στο Ρήνο και τα χωριά του παίρνοντας ποταμόπλοιο από την Φρανκφούρτη ή από πιο ψηλά. Εμείς, ξεκινήσαμε από το χωριό Ρούντεσάιμ την περιήγησή μας με ποταμόπλοιο. Το κομμάτι αυτό του Ρήνου από εδώ και πάνω, ονομάζεται «Ρομαντικός Ρήνος» γιατί σε αυτό το τμήμα υπάρχουν πάνω από 40 μεσαιωνικά κάστρα, αμπελώνες και πολλά πανέμορφα χωριά. Τα ποταμόπλοια στο κομμάτι αυτό του Ρήνου παίζουν το ρόλο όχι μόνο του περιηγητικού μέσου αλλά και του μέσου μεταφοράς αφού τα ποταμόπλοια σταματούν σχεδόν κάθε 10 λεπτά και σε άλλο χωριό. Παράλληλα, από μεγάφωνα γίνεται ξενάγηση σε 4 γλώσσες (γερμανικά, ιταλικά, αγγλικά, γαλλικά). Ίσα που προλαβαίνουν να πουν τις πληροφορίες για κάθε πανέμορφο μεσαιωνικό κάστρο που προσπερνούν και ίσα που τις ακούς από το θόρυβο του ποταμόπλοιου και του κόσμου. Τα κάστρα αυτά, συντηρημένα άψογα, άλλα χρησιμοποιούνται σαν εστιατόρια πια, άλλα σαν Youth Hostels, άλλα σαν μαθητικές εστίες κλπ. Έχουν πάντως αξιοποιηθεί. Όπως ανεβαίνουμε τον Ρήνο, μόνο η μια πλευρά του έχει αμπελώνες όπως με πληροφορούσε η φίλη μου η Νέλλη και ο Μάρτιν που είναι και οι δύο γεωπόνοι. Αυτό συμβαίνει επειδή επιδιώκουν τα αμπέλια να κοιτάζουν την ανατολή για να τα βλέπει ο ήλιος, οπότε μόνο στην κατάλληλη πλευρά φυτεύουν αμπέλια. Άλλωστε τα χωριά που βρέχονται από το Ρήνο, φημίζονται για τα καλά κρασιά τους. Κατά περιοχές μάλιστα όπως περνούσαμε, πάνω στους λόφους ήταν γραμμένα με τεράστια γράμματα η ποικιλία του κρασιού ή η ονομασία του. Καθώς περπατούσαμε μέσα στο Ρούντεσάιμ, η Νέλλη μου μίλησε για το κρασί Eiswein. Δεν είχα ξανακούσει γι’ αυτό μια και δε μπορώ να πω ότι λατρεύω το κρασί. Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ο τρόπος με τον οποίο γινόταν αυτό το κρασί. Ας πούμε μερικές πληροφορίες γι αυτό: Το Eiswein, είναι ένα είδος κρασιού, το οποίο έχει γίνει από σταφύλια που «πάγωσαν», έμεινα δηλαδή πάνω στο αμπέλι κατά τη διάρκεια του χειμώνα σε χαμηλή θερμοκρασία. Τα σάκχαρα και άλλα διαλυόμενα στερεά δεν παγώνουν, αλλά το νερό που περιέχει παγώνει, έτσι το αποτέλεσμα είναι ένα «πυκνό», συχνά πολύ γλυκό κρασί. Στην περίπτωση του ice wine, το πάγωμα γίνεται πριν τη ζύμωση και όχι μετά. Μόνο υγιή σταφύλια κρατιούνται σε καλή κατάσταση μέχρι να γίνει η συγκομιδή, η οποία μπορεί να είναι και το επόμενο ημερολογιακό έτος (πχ, συγκομιδή το Γενάρη). Αυτό είναι που δίνει στο Eiswein, τη χαρακτηριστική του αναζωογονητική γλυκύτητα, ισορροπημένη από υψηλή οξύτητα. Το ακόμα πιο περίεργο που μου είπε η Νέλλη, ήταν ότι όταν φτάσει εκείνη η μέρα που θα πρέπει να μαζευτεί αυτό το σταφύλι, ο δήμαρχος της πόλης δίνει το πρόσταγμα ότι η κατάλληλη μέρα έφτασε, η θερμοκρασία η κατάλληλη έχει έρθει, οπότε ΟΛΟΙ μαζεύουν τη μέρα που θα δώσει το οκ! Όλοι, λέει, ό,τι κι αν κάνουν, σταματάνε για να μαζέψουν την ίδια μέρα τα σταφύλια τους. Τέλος, να πούμε και δυο λόγια για το Ρούντεσάιμ. Το Ρούντεσάιμ είναι από τα πιο διάσημα χωριά (πόλη είναι το σωστό) του Ρήνου. Τώρα γιατί συμβαίνει αυτό; Ίσως λόγω της θέσης του. Ίσως λόγω του αγάλματος της Γερμανίας που βρίσκεται ψηλά στο λόφο που για να πας, ανεβαίνεις με τελεφερίκ. Άγαλμα πολύ σημαντικό για τους Γερμανούς, γιατί υπενθυμίζει τη δημιουργία της Γερμανικής αυτοκρατορίας το 1871, κατά την οποία οι γερμανοί βρέθηκαν για πρώτη φορά ενωμένοι σαν έθνος. Ίσως για την υπέροχη θέα από κει πάνω. Ίσως τελικά λόγω του διάσημου πεζόδρομού του ο οποίος είναι γεμάτος με πανέμορφα στολισμένα εστιατόρια, μαγαζάκια-οινοπωλεία που μπορείς να δοκιμάσεις τα διάσημα κρασιά του Ρήνου, μαγαζιά με σουβενίρ και events με μουσική που γίνονται στο δρόμο. Μέσα στα πολλά μουσεία, δε θα πρέπει να ξεχάσει κανείς να δει το μουσείο κρασιού φυσικά που υπάρχει εκεί… Αν βρεθείτε λοιπόν στο Ρούντεσάιμ, μην ξεχάστε να δοκιμάστε κρασί και να πάρετε το ποταμόπλοιο για μια βόλτα στο Ρήνο μέχρι τον κόλπο της Λορελάυ.

14 σχόλια:

KitsosMitsos on 5 Φεβρουαρίου 2008 - 7:40 μ.μ. είπε...

Τα τοπία είναι απλώς απίστευα!
Αντίστοιχα τέτοια δεν έχουμε εδώ.
Πολύ καλό φαίνεται το ταξίδι αυτό, καλό και διαφορετικό.
Βρε τον Ρήνο!

Juanita La Quejica on 5 Φεβρουαρίου 2008 - 11:11 μ.μ. είπε...

Ωραίο post κορίτσια!
Πολύ όμορφη διαδρομή και από τις δύο μεριές.
Εμείς την είχαμε κάνει με έδρα το Κoblenz, 4 μέρες γυρνούσαμε στις όχθες του Ρήνου και του Μοζέλα και μάλιστα είχαμε την τύχη να πέσουμε πάνω σε μια από τις πιο σημαντικές γιορτές τους τον 15αύγουστο, το Rhein in Flammen.
Το Rüdesheim για να πω την αλήθεια με απογοήτευσε ελαφρά γιατί ήταν γεμάτο από τουρίστες σαν εμένα, χαχα! Είχε όμως εξαιρετικό φαγητό που αποζημίωσε το στριμωξίδι.
Επισκεφθήκαμε και 3 κάστρα κατά μήκος της διαδρομής και ήταν μια πραγματικά πολύ όμορφη εμπειρία.
Ίσως κάποια στιγμή να ξαναπήγαινα σε αυτά τα μέρη (αν και η καρδιά μου χτυπά σε άλλες γλώσσες), έχουν έντονο τοπικό χρώμα.

oneiromageiremata on 5 Φεβρουαρίου 2008 - 11:39 μ.μ. είπε...

Εγώ πάντως, ευχαρίστως ξαναπάω. Νατάσσα ευχαριστώ για τη φιλοξενία του ποστ μου.

elie on 7 Φεβρουαρίου 2008 - 12:27 π.μ. είπε...

Πολύ ωραίο ποστ. Και πολύ χρήσιμες πληροφορίες.
Θέλω κι εγώ ένα οινικό ταξίδιιιιιι.

Roadartist on 7 Φεβρουαρίου 2008 - 3:45 μ.μ. είπε...

ΤΕΛΕΙΕΣ :)))))

Σοφία on 10 Φεβρουαρίου 2008 - 3:16 π.μ. είπε...

Πολύ ωραία η ανάρτηση και οι φωτογραφίες που την συνοδεύουν! Έχω πάει αρκετές φορές στη Γερμανία αλλά δεν έχει τύχει να κάνω την περιήγηση στον Ρήνο. Μάλλον θα το βάλω στα υπόψην για το καλοκαίρι.

@ Juanita: Το Koblenz τι λέει;

Natassa on 10 Φεβρουαρίου 2008 - 11:04 π.μ. είπε...

και μένα όλα αυτά τα ποστ της Κικής με έκαναν να επιθυμώ να ξαναπάω στην Γερμανία, θεωρώντας ότι απλώς οι άλλες επιλογές απλά δεν ήταν του γούστου μου.
Οι φώτος της Κικής είναι πάντα τόσο ωραίες ...
Και πάλι σ ευχαριστώ Κική!!!

oneiromageiremata on 10 Φεβρουαρίου 2008 - 12:56 μ.μ. είπε...

Ήταν ευχαρίστησή μου Νατάσσα. Στο είχα υποσχεθεί άλλωστε. Οι φωτογραφίες ήταν αμέτρητες όπως είδες. Ακόμα κι εγώ δυσκολευόμουν να διαλέξω. Μάλλον κι εγώ θα το σηκώσω κάποια στιγμή στο δικό μου μπλογκ αυτό το ποστ, αφού είναι απο αυτά που ήθελα να περιγράψω για το Ρήνο.

Juanita La Quejica on 10 Φεβρουαρίου 2008 - 1:07 μ.μ. είπε...

Το Koblenz Σοφία από μόνο του είναι ένα συμπαθητικό μέρος για ένα "πέρασμα" μιας νύχτας. Βρίσκεται όμως σε κομβικό σημείο για εξερεύνηση και στα δύο ποτάμια, οπότε αν αποφασίσεις ποτέ να ανέβεις προς τα εκεί, προσπάθησε να μείνεις 2-3 μέρες και να ανεβοκατεβαίνεις στις όχθες του Ρήνου και του Μοζέλα.
Εμείς είχαμε κλείσει αρχικά 1 διανυκτέρευση και ταλαιπωρηθήκαμε πολύ να βρούμε ξενοδοχείο για τις υπόλοιπες, λόγω της μεγάλης τους γιορτής του 15αύγουστου.
Που ... στις 11.30 το βράδυ, αφού είχαμε θαυμάσει για μισή-μία ώρα τα πυροτεχνήματα, είδαμε τους Γερμανούς ξαφνικά σαν κυνηγημένους να βάζουν τα κεφάλια κάτω και να επιστρέφουν σπίτια τους τρέχοντας, αφού είχαν χειροτοκροτήσει -στο τέλος- με την καρδιά τους το θέαμα. Ήταν λίγο παράξενο για μας, μια γιορτή... πολύ μαζεμένη θα έλεγα. Με μαλλί της γριάς, μουσική 20 χρόνων πίσω (Ράσπουτιν και τα σχετικά), λουκάνικα, μπύρες... κόσμο να έχει μαζευτεί με αρκετή ησυχία από τις 5 το απόγευμα με τα σκαμνάκια του κατά μήκος του ποταμού για να έχει καλή θέα στο απέναντι κάστρο όπου θα ξεκινούσαν τα πυροτεχνήματα... μια γιορτή που έληξε σαν να μην κορυφώθηκε. Αλλά σε σύγκριση με τις υπόλοιπες μέρες που στις 8 το βράδυ στο ίδιο σημείο στην αποβάθρα στο ποτάμι δεν υπήρχε άνθρωπος, φαντάζομαι ότι αυτό έκανε την διαφορά.

Penny on 11 Φεβρουαρίου 2008 - 2:18 π.μ. είπε...

Πολύ όμορφο ταξίδι!

Crazy Tourists on 11 Φεβρουαρίου 2008 - 11:37 π.μ. είπε...

Βρε Νατάσσα μας, η playlist πάνω αριστερά μας κρύβει το κειμενάκι σου!! Και περιγράφεις τόσο ωραία!!

CrazyTourist2

Crazy Tourists on 11 Φεβρουαρίου 2008 - 11:38 π.μ. είπε...

Χμμμμ!! Την εισαγωγή κρύβει μόνο!! :)

CrazyTourist2

Philip on 21 Φεβρουαρίου 2011 - 2:23 μ.μ. είπε...

Hostels are service-oriented and well rounded.

Cusco Hostels

Hostels on 22 Φεβρουαρίου 2011 - 9:31 π.μ. είπε...

Hostels provide a great way to meet new people and experience new things which is why they appeal to such a diverse range.

Palermo Hostel