ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΖΩΗ.

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2008

Στην Τουρκία πριν από αρκετά χρόνια.

Χθες το απόγευμα ο γιός μου, μου ζητούσε επίμονα να του βάλω το τραγούδι του σπαθιού (δλδ τον εθνικό ύμνο), έκανα λοιπόν μια έρευνα στο youtube όπου είχα αρκετά αποτελέσματα, όμως μου έκαναν εντύπωση τα χυδαία μηνύματα μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Για πολύ χυδαία λέμε τώρα... Τέλος πάντων μπαίνω πάντα σε τρελές σκέψεις για τα ελληνοτουρκικά, διάβαζα και κάτι προχθές -πάντα φυσικά διατηρώ επιφυλάξεις για ότι διαβάζω στις εφημερίδες- για ένα μίνι ξεπούλημα της Κύπρου και τέλος πάντων σκεφτόμουνα πόσο αποστασιοποιημένη μπορώ να είμαι και να μεγαλώσω το παιδί μου χωρίς να το επηρεάσω από τα δικά μου αισθήματα για την Τουρκία ή καλύτερα τις πολιτικές της, πόσο μπορώ να ξεχάσω τον Ιούλιο του 1974, ήμουν μόλις 5 χρονών, είχαμε βγάλει από την άνοιξη οικογενειακό διαβατήριο και θα πηγαίναμε διακοπές στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1974, αντ΄αυτού, άρχισα να ακούω σειρήνες, να κλείνουμε τα φώτα το βράδυ, ο πατέρας μου έφυγε, τον είχαν επιστρατεύσει στο Τυμπάκι (από τον δρόμο ...) και η μαμά μου να ψάχνει τρόπο να πάει στο Τυμπάκι για να του πάει κάποια πράγματα πρώτης ανάγκης. Πως να ξεχάσω την τρομάρα που πήρα το βράδυ εκείνο, που μου λέει η μάνα μου να βγω στην αυλή και εκείνη θα έκλεινε την πόρτα και θα της έλεγα εγώ αν φαινόταν απ έξω φως, (βλέπετε λόγω γεωγραφικής θέσης, ανατολική Κρήτη, στρατιωτικές περιοχές τριγύρω μας) υπήρχε ρητή εντολή να μην φαίνονται φώτα το βράδυ), και βγαίνω έξω κοιτάζω, όντως δεν φαινόταν τίποτα και για μια στιγμή ακούω αεροπλάνα, τρομάζω, τρομάζω πολύ, λέω από μέσα, "και αν με ξεχάσουν έξω?" εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει ... Πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωνα με το μίσος για τους Τούρκους να μεγαλώνει κάθε μέρα και περισσότερο, στο δημοτικό μας πουλούσαν βιβλία για την Κύπρο "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ", ομιλίες, προβολή ντοκυμαντέρ και ότι άλλο φανταστείτε. Είχα γίνει η κλασσική περίπτωση "εγώ θα πάω στην Τουρκία? ΠΟΤΕ. σιγά να μην δώσω τα λεφτά μου στους Τούρκους. Σιγά να μην πατήσω τα πόδια μου εκεί ...κλπ κλπ." και όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιου τύπου δηλώσεις ήρθε και η ώρα που θα "κουκουλωνόμουν" τις δηλώσεις μου. Τον Απρίλιο του 2002 και όντας μαζί με τον Γιάννη περίπου 7 μήνες μαζί μου προτείνει να πάμε στην Τουρκία το Πάσχα με το αυτοκίνητο. Μέχρι εκείνη την στιγμή όλα μου τα ταξίδια ήταν με το αεροπλάνο. Μ αρεσε η ιδέα. Συμφώνησα αμέσως και κατευθείαν αρχίσαμε να οργανώνουμε το ταξίδι, ήδη είχαν ξεσπάσει κάτι τρελές φασαρίες μεταξύ παλαιστινίων και ισραηλιτών και όλος ο κόσμος θα πήγαινε στο Φανάρι για Πάσχα (όλος... τρόπος του λέγειν, αλλά ΠΟΛΥΣ κόσμος). Και το ταξίδι ξεκινά... Παίρνουμε το ιστορικό μου -ναι - ναι έχει μεγάλη ιστορία αυτό το αυτοκίνητο, ένα χρυσαφί fiat punto, το φορτώνουμε με ένα σωρό πράγματα για τον δρόμο, μέχρι και τέτοιο που βάζουν μπάλωμα στο λάστιχο αν τρυπήσει είχε πάρει και μου αφήνει ελάχιστο χώρο για τα ρούχα μου ... Πήραμε και 2 κούτες με καλιτσούνια και φύγαμε! Στόχος μας είναι να κάνουμε Μεγάλη Παρασκευή στην Κωνσταντινούπολη και να είμαστε πίσω την Τρίτη του Πάσχα. Ξεκινήσαμε από την Κρήτη Κυριακή των Βαίων αν θυμάμαι καλά πήγαμε Πειραιά και από εκεί πήγαμε στην Χίο όπου και είχαμε σκοπό να μείνουμε μία μέρα. Φτάσαμε ξημερώματα στην Χίο. Τι εντυπωσιακό λιμάνι, μ' άρεσε πάρα πολύ. Θυμάμαι ήταν ανοικτό ένα καφέ στο λιμάνι και σταματήσαμε για πρωινό εκεί. Η χαρά μας ήταν πολύ μεγάλη που πηγαίναμε μαζί το πρώτο ταξίδι και δεν το κρύβαμε, δεν θέλαμε να χάσουμε ούτε μία στιγμή... Κάναμε πολλές βόλτες στο νησί, όμορφο νησί, πως λεγόταν αυτός ο πανέμορφος κόλπος με τις ψαροταβέρνες βόρεια του Βροντάδου?... τα παλιά αρχοντικά, τα μαστιχόδεντρα, οι παραλίες... κάναμε πολλές βόλτες στο βόρειο τμήμα του νησιού και φάγαμε εκεί που σας έλεγα πριν στις ψαροταβέρνες,πιάσαμε και κουβέντα με τον ταβερνιάρη, ο οποίος ήταν γεμάτος οργή για τους εφοπλιστές διότι θεωρούσε ότι αυτοί ευθύνονται που το νησί δεν έχει τουρισμό, προκειμένου να πηγαίνουν αυτοί το καλοκαίρι και να ξεκουράζονται στην Χίο. Τέλος πάντων το απογευματάκι πήραμε ενα καραβάκι (Ο Θεός να το κάνει καραβάκι) μέχρι να φτάσουμε απέναντι έκανα σταυρούς ασταμάτητα, πληρώσαμε ίσως τα πιο ακριβά εισιτήρια, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, πληρώσαμε 100 ευρώ για το αυτοκίνητο για μια διαδρομή μισής ώρας... anyway και φτάσαμε στο Cesme. Cesme, πόλη φάντασμα. Πολλά νεόδμητα σπίτια αλλά καθόλου ζωή... αργότερα αυτό θα το συνήθιζα... Βγαίνοντας από το τελωνείο (με κάτι τύπους μέσα με πολύ σιχαμένα μούτρα, pardon, αλλά πως να το πω? φαινόταν από το εξηντα-μίλι ότι η μίζα γι αυτούς ήταν τρόπος ζωής, εισέπρατταν ένα ειδ. τέλος για κάθε άτομο που έφτανε, δεν υπήρχε ταρίφα, όπου σε έπιαναν, εμείς την βγάλαμε φθηνά, 3 ευρώ ο καθένας, σε ένα άλλο που συνταξιδεύαμε του ζήτησαν 10 ευρώ... φεύγουμε από το τελωνείο και πρέπει να διαλέξουμε, Highway για την Σμύρνη ή επαρχιακό δρόμο? φυσικά διαλέξαμε τον επαρχιακό και καθώς βγαίνουμε από το Cesme και απομακρυνόμαστε αρχίζω να κρατώ την ανάσα μου. Τίποτα τρομακτικό δεν είχε συμβεί. Εγώ είχα τρομάξει με την ερημιά. Μα τέτοια ερημιά ρε παιδιά ... ούτε ένα φως, ούτε ένα σπίτι, ούτε μια καλλιέργεια... τίποτα, μόνο πετροκοπιό, τίποτα άλλο, σιγά σιγά άρχισαν να φαίνονται τα φώτα της Σμύρνης και ευθύς αμέσως ενας αστυνομικός μας κάνει νόημα να σταματήσουμε, εκεί να δείτε τρομάρα ... κάνουμε δεξιά, σταματάμε, - Unan?? - Yes. - lights - lights ... go -go. είχαμε αναμμένα κάτι φώτα που έχει το Punto χαμηλά τα οποία είναι ότι πρέπει για δρόμους με λακούβες... συνεχίζεται...

13 σχόλια:

witch of daffodils on 11 Ιανουαρίου 2008 - 5:59 μ.μ. είπε...

Έχω ταξιδέψει κι εγω από Χίο- Τσεσμέ και από εκεί για τη Σμύρνη, την πατρίδα μου.΄
Φυσικά δεν είχε μείνει τίποτα από τις περιγραφές της γιαγιας. Ο θυμός (γιατί υπάρχει ακόμη) μοιράζεται ανάμεσα σ' εκείνους και στους εδώ. Όχι για το λαό.
Στο παιδί μου φρόντισα να μη μεταφέρω τον κόμπο που με πνίγει, δε νομίζω να έχει έννοια.
Περιμένουμε μια ιστορική δικαίωση, την αναγνώριση.

Natassa on 11 Ιανουαρίου 2008 - 6:10 μ.μ. είπε...

αν δεν έρθει η αναγνώριση φοβάμαι πολύ ότι κάποιος πάντα, αν όχι εμείς οι ίδιοι, θα μεταφέρει στα παιδιά μας αυτό τον "κόμπο".

ΩΣΗΕ on 11 Ιανουαρίου 2008 - 7:18 μ.μ. είπε...

καλησπέρα. Εγώ το μεταφέρω συνειδητά. Η ιστορική μνήμη σώζει λαούς. Ήμουν τριων και κάτι στον πόλεμο. Τώρα είμαι 36 και κάτι. Δεν έχω εφιάλτες. Μόνο ένα, τον ίδιο και τον βλέπω 2-3 φορές το χρόνο. Ήρθαν οι Τούρκοι.

-----------------------------
Μεταπτυχιακό στην Ιστορία. Αγγλία. Προσπάθεια ομοιογενεποίησης της ιστορίας για χάρη συμφιλίωσης των λαών. Νέα τάξη πραγμάτων. Αναγκάστηκα να μελετήσω. Είμαστε σε πόλεμο μαζί τους για πάνω από μια χιλιετηρίδα. Έχουμε συνυπογράψει δεκάδες συνθήκες. Ξέρεις πόσες τήρησαν; ΚΑΜΙΑ. Ξέρεις πως μεγαλώνουν; Τι μαθαίνουν στα σχολεία; Τι γίνεται στον Τουρκικό στρατό; Εγώ Ξέρω.
Κι επειδή ξέρω, το μεταφέρω στα παιδιά. Για να μην τους αποκοιμίσουν οι ανιστόρητοι εκσυγχρονιστές πολιτικοί. Η ιστορία επιστημονικά επαναλαμβάνεται. Και όσο απέναντι βρομάει το χνώτο τους αίμα δεν έχουμε δικαίωμα να σωπάμε. Όχι γιατί δεν αγαπάμε τον άνθρωπο ή την ειρήνη. Γιατί αν (ξανα)ξεχάσουμε θα την (ξανα)πάθουμε.

Συγχώρα με που καταχράστηκα τη φιλοξενία σου.

Περιμένουμε τη συνέχεια

Καλό βράδυ

Σοφία on 11 Ιανουαρίου 2008 - 11:41 μ.μ. είπε...

Δηλαδή δεν κατάλαβα, σας σταμάτησε επειδή είχατε αναμένα τα φώτα; (κοίτα τώρα θέμα που με απασχολεί...)

Γράψε κι άλλα, ανυπομονώ για τη συνέχεια! Δεν έχω ταξιδέψει ποτέ σε αυτές τις περιοχές (Ανατ. Κρήτη, Χίο, Τουρκία) και η περιγραφή σου είναι πολύ ζωντανή, όπως πάντα :-)

Για τους Τούρκους δεν έχω άποψη. Παλιά ήμουν κι εγώ μπολιασμένη με μίσος, τώρα πλέον δεν με παίρνει. Έχω πολλούς φίλους Τούρκους, μένω σε περιοχή με τουρκική μειονότητα, ο μπακάλης της γειτονιάς, ο τσαγκάρης, ο κύριος που έχει το καθαριστήριο είναι όλοι Τούρκοι, και μου μιλάνε με το σεις και με το σας, δεν με παίρνει να κρατάω έχθρα. Αλλά συμφωνώ ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε, κι εκεί είναι το δύσκολο - πώς θα τα πούμε στη νέα γενειά για να μην ξεχάσουν, χωρίς όμως να τους αμαυρώσουμε την ψυχή.

oneiromageiremata on 12 Ιανουαρίου 2008 - 1:52 μ.μ. είπε...

Ουφ! Τι θέμα άνοιξες... Δε νομίζω να υπάρχει έλληνας να μη νιώθει έτσι για τους Τούρκους όπως μεγαλώσαμε με τα γνωστά γεγονοτα. Πραγματικα πιστεύω ότι σε κάθε χώρα, όσο εχθρική κι αν είναι, υπάρχουν άνθρωποι που ξεχωρίζουν και μπορεί να είναι φίλοι μας, είναι όμως η εξαίρεση μου φαίνεται. Πραγματικά, ποια συμφωνία έχουν κρατήσει ποτε; Πόσο νερό έχουν βάλει πχ στο κρασί τους προκειμένουν να μπουν στην Κοινοτητα; Τίποτα δεν τηρούν. Δεν ξέρω πως είναι η κατάσταση στην Τουρκία γιατί δεν έχω πάει (και δεν καίγομαι και να πάω ομολογω).
Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια και έχω την ίδια απορία με τη Σοφία.

moukelis on 12 Ιανουαρίου 2008 - 6:16 μ.μ. είπε...

Κι εγώ κατάγομαι από προσφυγική οικογένεια,μικρασιάτικη.Ο κόσμος που μισεί κατά τη γνώμη μου δεν έρχεται μόνο από την άλλη άκρη της θάλασσας.Εδώ κάθε φορά που παίζει ποδόσφαιρο η ομάδα του δήμου μας με την ομάδα του Βόλου,ακούω συνθήματα για "τουρκόσπορους".Τα ακούω από νέα παιδιά.Από παιδιά που δεν είναι Τούρκοι.Που δε μας χωρίζουν τόσοι σκοτωμοί και αίμα.Που δεν μας έκαψαν,που δε μας έπνιξαν.Οπότε καταλαβαίνω ότι είναι θέμα ανθρώπου,μάλλον θέμα ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας για να το διορθώσω,κι όχι πιστοποιητικού γέννησης.

Penny on 12 Ιανουαρίου 2008 - 9:37 μ.μ. είπε...

Πέρασα να πω μια καλησπέρα, αλλά επειδή το θέμα θέλει μελέτη θα επιστρέψω! Φιλάκια!

Natassa on 13 Ιανουαρίου 2008 - 10:34 π.μ. είπε...

καλημέρα :)

@ penny
όποτε θέλεις ;)

@moukelis
αυτό νομίζω πως είναι καθαρά θέμα αγωγής και έλλειψης παιδείας...δυστυχώς ....

Natassa on 13 Ιανουαρίου 2008 - 10:41 π.μ. είπε...

@ sofia + oneiromageiremata
ναι ... μας σταμάτησαν να μας κάνουν παρατήρηση γιατί ήταν αναμμένα τα χαμηλά φώτα, λύθηκε η απορία, θα συμφωνήσω και με τις δύο έχει σίγουρα και καλούς και κακούς παντού, δυστυχώς οι πολιτικές είναι που μας χαλάνε, αλλά όχι μόνο η εξωτερική πολιτική, αλλά και η πολιτική που ακολουθείται στο εσωτερικό, τι κάνεις κύριε για να περιορίσεις την δράση του κάθε γκρίζου λύκου, λέω τώρα,... εγώ θα σας περιγράψω την συνέχεια του ταξιδιού και τα συμπεράσματα θα τα αφήσω σε σας, άλλωστε εγώ το έζησα και το έζησα πολύ έντονα και θα σας το διηγηθώ όσο μπορώ καλύτερα :)

Natassa on 13 Ιανουαρίου 2008 - 10:53 π.μ. είπε...

@ ωσηε

θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου, άλλωστε δεν νομίζω πως έχει κάποιος το δικαίωμα (έτσι ακριβώς το ΔΙΚΑΙΩΜΑ) να σου πει ότι κάπου είσαι λάθος, όμως αυτό που πάντα με απασχολεί είναι μέχρι που θα κρατήσει αυτό το μίσος, εμένα με τρομάζει γιατί ανήκω στην κατηγορία που αν εμένα προσωπικά κάποιος μου κάνει κακό, δεν το ξεχνώ ΠΟΤΕ, ακόμα και αν "εισπράξω" μια ειλικρινή συγνώμη, απλά θα το προσπεράσω αλλά σίγουρα δεν θα το ξεχάσω και δεν θα τον ξανακάνω φίλο, και ερωτώ, μπορεί κάπου να σταματήσει αυτό το πράγμα, έστω μπορούμε εκ νέου ως Ελληνες να γράψουμε ιστορία πάλι? αν, υποθετικά, αν διχοτομηθεί ή και χωριστεί σε παραπάνω κομμάτια η Τουρκία υποθέτεις ότι θα ξεφτίσει το μίσος με την αποδυνάμωση που θα επέλθει από τον χωρισμό της Τουρκίας?? απλές σκέψεις καταθέτω...

KitsosMitsos on 13 Ιανουαρίου 2008 - 11:24 π.μ. είπε...

Μας χωρίζουν ως λαοί λιγότερα απ'όσα νομίζουμε. Επαναλαμβάνω, ως λαοί.
Η περιγραφή σου μου άρεσε. Γιατί είχε την παιδικότητα, τις προκαταλήψεις αλλά και την αντικειμενική γνώμη με την ταξιδιωτική ματιά.
Αναμένουμε τη συνέχεια...
Την καλημέρα μου.

Natassa on 13 Ιανουαρίου 2008 - 12:06 μ.μ. είπε...

merci kitsomitsos
την προκατάληψη δεν την άφησα πίσω την κουβαλούσα μαζί μου, καλώς ή κακώς, όμως η προκατάληψη μου δεν έγινε εμπόδιο στο να συναναστραφώ με τους ντόπιους, άλλωστε αυτοί φέρουν την ίδια προκατάληψη με μας..πάντως προσωπική μου γνώμη είναι ότι δεν μοιάζουμε και τόσο πολύ, μοιάζουμε τόσο όσο μας επιτρέπει η γεωγραφική θέση ... η συνέχεια όμως αργότερα :)
καλημέρα:)

Penny on 17 Ιανουαρίου 2008 - 8:15 μ.μ. είπε...

Από την αρχή του κειμένου και να σχόλια που ακολουθούσαν, πίοστεψα ότι το θέμα δεν είναι μόνο τουριστικό, για αυτό το άφησα για αργότερα, να έχω πιο καθαρό μυαλό...

Η γιαγιά μου είχε γεννηθεί στα Αλάτσατα, έξω από το Τσεσμέ. Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες είδα ντοκιμαντέρ με τον Γιάννη Καψή, που είχε επισκεφτεί το χωριό μας!!!

Έχω μια φίλη Τουρκάλα, που μένει στη Σμύρνη. Και το θεωρούμε σημάδι που εγώ μένω στη Νέα Σμύρνη! Είναι πολύ δυτική στη σκέψη και χαίρομαι που τη γνώρισα, αρχικά διαδικτυακώς μάλιστα...