ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΖΩΗ.

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2008

Στην Σμύρνη. μέρος β'

...αφού μας λέει λοιπόν ο αστυνομικός "go - go!" φεύγουμε με προορισμό το κέντρο της Σμύρνης ... σκοπός κανένας απολύτως, βόλτες και μετά θα έπρεπε να βρούμε ξενοδοχείο. Τριγυρίζουμε γενικώς, όποτε βλέπουμε ξενοδοχείο σταματάμε και ρωτάμε, έχει πάρα πολύ κόσμο, μα πάρα πολύ παντού, μποτιλιαρίσματα και γενικά υπάρχει μια αναστάτωση, όπου υπάρχει διαθέσιμο δωμάτιο η τιμή είναι αστρονομική και καθόλου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του ξενοδοχείου, αφού έχουμε δει 2 -3 δηλώνω στον Γιάννη ότι εγώ για 100 ευρώ που ζητάνε όλοι αυτοί, καλύτερα να κοιμηθώ στο αυτοκίνητο, και έτσι μέσα στην περιπλάνηση μας στην Σμύρνη εντάσσουμε και το ψάξιμο του ξενοδοχείου με στόχο "το καλύτερο στην καλύτερη τιμή!" Φωτάκια παντού, όπου υπάρχει στόχος/σκοπός προσέλκυσης τουριστών τα κτίρια είναι όλα στολισμένα σαν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, κάποια στιγμή και ενώ η σήμανση στον δρόμο είναι ανύπαρκτη, βρισκόμαστε πια εκτός κέντρου, και ο δρόμος φαίνεται να οδηγεί έξω από την Σμύρνη. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω βρισκόμαστε πλέον στην βιομηχανική περιοχή της Σμύρνης, έχουμε χαθεί για τα καλά. Ο Γιάννης κατεβαίνει και ρωτά στην είσοδο ενός εργοστασίου αν κάποιος μπορεί να μας δείξει πως θα ξαναγυρίσουμε στην Σμύρνη. Μετά από πολλά τηλέφωνα που έκανε ο άνθρωπος που βρισκόταν στην είσοδο, μας έκανε νόημα να περιμένουμε, μετά από λίγα λεπτά εμφανίστηκε κάποιος ο οποίος μιλούσε κάτι λίγα γερμανικά, μόλις είχε τελειώσει την βάρδια του και θα γύριζε στην Σμύρνη με κάποιους συναδέλφους, προσφέρθηκε (πολύ πρόθυμα) να έρθει μαζί μας προκειμένου να μας δείξει τον δρόμο,όμως γι αυτούς είναι παράνομο να μπαίνουν σε αυτοκίνητα με ξένους αρ. κυκλοφορίας, παρ'ολα αυτά ήρθε μαζί μας για μια μικρή απόσταση μέχρι να μας δείξει ποιος είναι ο σωστός δρόμος, μας ακολούθουσαν οι συνάδελφοι του και σταματήσαμε κάπου όπου άλλαξε αυτοκίνητο, συνεχίζουμε λοιπόν τις βόλτες στην Σμύρνη, κάποια στιγμή πια πρέπει να πάρουμε απόφαση που θα μείνουμε, είναι αργά και εγώ είμαι πολύ κουρασμένη, άλλωστε μην ξεχνιόμαστε, ήμασταν ξύπνιοι απο τα χαράματα που φτάσαμε στην Χίο, ήταν αργά το βράδυ και από την γρήγορη εναλλαγή και την πληθώρα των παραστάσεων μου φαινόταν ότι είχε περάσει εβδομάδα από την άφιξη μας στην Χίο .... Το κακό είναι ότι το ένα μετά το άλλο όλα τα ξενοδοχεία είναι φουλ, κάποια στιγμή φτάνουμε σε μια γειτονιά όπου είναι όλα τα καλά ξενοδοχεία, θυμάμαι ρωτήσαμε στο Hilton και η βραδυά έκανε περίπου 300 δολάρια και εκεί πραγματικά έχω απογοητευθεί τελείως... βγαίνω από το ξενοδοχείο και κάνω νοήματα στον Γιάννη και αυτός μου δείχνει να πάω δίπλα, γυρίζω, κοιτάζω και βλέπω ένα άλλο ξενοδοχείο παραδίπλα του χιλτον, με το που μπαίνω λέω από μέσα μου, όσο και να μας ζητήσουν εδώ θα μείνουμε, ρωτάω και μου λένε 90 δολάρια με το πρωινό, η υποδοχή και όλος ο ευρύτερος χώρος, ήταν από τους πιο όμορφους χώρους που έχω δει ποτέ στην ζωή μου, συμπεριλαμβανομένου και αυτών των περιοδικών, πλάκες σε ακανόνιστα σχήματα με αρμούς από χαλκό, με ένα "αέρα απαράμιλλης κομψότητας" μ άρεσε πάρα πολύ, το δωμάτιο ήταν τεράστιο, μπορεί να ήταν και 40 τετραγωνικά, το μπάνιο βέβαια ήθελε μια ανακαίνιση άμεσα, αλλά αυτό το ξενοδοχείο δεν το θυμάμαι ούτε για το ψάξιμο που κάναμε τόσες ώρες, ούτε για την τιμή, ούτε για την ομορφιά της υποδοχής, το θυμάμαι γιατί έκανα τον καλύτερο ύπνο που έχω κάνει ποτέ σε ξενοδοχείο, τα μαξιλάρια το στρώμα και τα σκεπάσματα ήταν καταπληκτικά... Το πρωινό ...μυθικό, αν θέλετε κρατήστε το όνομα Buyuk Efes Hotel, Το πρωί μαζεύουμε τα πράγματα μας και φεύγουμε για να κάνουμε καμιά βόλτα στην Σμύρνη να πάμε στο κάστρο και να βγάλουμε ένα πρόγραμμα προς τα που θα πάμε στην συνέχεια. Με το που βγαίνουμε από το ξενοδοχείο, η αναστάτωση που είχα διαπιστώσει το προηγούμενο βράδυ είχε ενταθεί, και είχε παντού αστυνομία, νόμιζα ότι όλη η αστυνομία της Τουρκίας είχε μαζευτεί έξω από το ξενοδοχείο... δεν είχα όμως δει τίποτα ακόμα... Αποφασίζουμε να κάνουμε μια βόλτα στην παραλία, άλλωστε ήμασταν πολύ κοντά, αλλά όσο πλησιάζαμε την παραλία τόσο πύκνωνε η αστυνομία, στρατός παντού σε κάθε γωνία, δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα λίγο, αλλά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει, όταν φτάσαμε στην πολύ κοντά στην παραλία, είχε μπλόκα από αστυνομικούς παντού και δεν μπορούσαμε να περάσουμε, ρωτάμε τι συμβαίνει και τελικά μάθαμε ότι εκείνη την ημέρα θα γινόταν ο εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς από τα εργατικά σωματεία. Ζητήσαμε να περάσουμε στην παραλία και μας είπαν ότι απαγορεύεται (έκαναν κλοιό από αστυνομικούς χωρίς κανένα κενό πουθενά) κάποιος αστυνομικός μας είπε να πάμε 5 τετράγωνα πιό κάτω εκεί υπήρχε ένας έλεγχος για τους τουρίστες και άφηναν μόνο από εκεί πέρασμα. Φτάσαμε, δείξαμε τα διαβατήρια μας, αφού τα κοίταξαν 5- 6 αστυνομικοί μας άφησαν να περάσουμε, φτάνουμε λοιπόν στην παραλία όπου είμαστε εμείς, μερικοί άλλοι τουρίστες και λίγοι ντόπιοι, φυσούσε λίγο και με τον αέρα άνοιγαν τα σακάκια και έβλεπα όπλα, ασύρματους.... λέω στον Γιάννη -οποίος σημειωτέον θα καθόταν ευχαρίστως εκεί για να δει την συνέχεια- να φύγουμε διότι δεν μ άρεσε καθόλου η κατάσταση, α! ξέχασα κατά την διάρκεια της μικρής μας βόλτας στην παραλία τα τηλεοπτικά συνεργεία τραβούσαν συνέχεια πλάνα, προφανώς για να δείξουν πόσο ήσυχα ήταν στην Σμύρνη εκείνη την ημέρα... Φεύγουμε λοιπόν και ακούμε μια τρομερή φασαρία και εντελώς ξαφνικά έχουμε βρεθεί μέσα στην πορεία, χιλιάδες κόσμου διαδήλωνε, σε ομάδες, με ίδια μπλουζάκια η κάθε ομάδα και πανό. Η ένταση ήταν απερίγραπτη, φωνάζουν όλοι συνθήματα με τις γροθιές υψωμένες, χτυπάνε ρυθμικά με δύναμη τα πόδια στο έδαφος, ενώ εμείς περπατάμε αντίθετα στο ρεύμα της διαδήλωσης και χωρίς να μπορούμε να κάνουμε δεξιά ή αριστερά για να φύγουμε, πίσω μας είναι συνέχεια 2 τύποι από την στιγμή που φτάσαμε στην παραλία και μέχρι που απομακρυνθήκαμε από την διαδήλωση ... Ενώ πια έχουμε απομακρυνθεί αρκετά ακούγονται ακόμα τα ποδοβολητά ... Περπατάμε χωρίς να πολυμιλάμε μεταξύ μας, κοιτάζω δεξιά και αριστερά ψάχνοντας κάτι που να θυμίζει ότι κάποτε εδώ ζούσαν Έλληνες,δεν διακρίνω τίποτα και δεν βλέπω την ώρα να φύγουμε, δεν μ αρέσει καθόλου η Σμύρνη και νοιώθω εδώ και αρκετή ώρα ένα σφίξιμο στο στομάχι... συνεχίζεται...

21 σχόλια:

KitsosMitsos on 13 Ιανουαρίου 2008 - 6:01 μ.μ. είπε...

Πετύχατε πάντως και σεις τρομερή περίοδο... Δε φοβηθήκατε;
Η περιγραφή είναι για Ελλάδα πριν πενήντα χρόνια, τουλάχιστον όπως τα έχουμε διαβάσει.
Θέλουμε κι άλλο!

Natassa on 13 Ιανουαρίου 2008 - 6:09 μ.μ. είπε...

φαντάσου ότι τότε κατέβαλλαν μεγάλες προσπάθειες οι Τούρκοι προκειμένου να συνεχίσουν τον διαλογο τους με την Ε.Ε. ....
ίσως αν βρισκόμουνα εκεί κάποια άλλη στιγμή και δεν ζούσα όλη αυτή την ένταση μπορεί και να μου άρεσε η Σμύρνη, αν και νομίζω ότι δεν θα με άφηνε η "προκατάληψη" μου. Δεν σου κρύβω ότι από την στιγμή που φτάσαμε στο Cesme και μέχρι που φύγαμε από την Σμύρνη δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τον ξεριζωμό....
υ.γ. κμ - χμ ... μόλις χάσατε στο μπάσκετ :-)

oneiromageiremata on 14 Ιανουαρίου 2008 - 2:01 μ.μ. είπε...

Και μετά;
Βρε τι τραβάει ένας άνθρωπος για να δει τη Σμύρνη...να μου λείπει. Δε θέλω....

Natassa on 15 Ιανουαρίου 2008 - 10:39 π.μ. είπε...

καλημέρα Κική :)
δεν γίνετε να πω ότι δεν φοβήθηκα, αλλά μόνο αυτό και από την άλλη είναι καλά να ξέρεις τι γίνετε στην γείτονα, σε τι κατάσταση είναι σε σχέση με μας , αν υπάρχουν πιθανότητες εισόδου στην Ε.Ε. κλπ κλπ
τις επόμενες μέρες το ταξίδι φτιάχνει ;)

witch of daffodils on 15 Ιανουαρίου 2008 - 3:11 μ.μ. είπε...

Ενδιαφέρον το οδοιπορικό. Στη Σμύρνη έτυχα σε περίοδο..ύφεσης. Γενικά θα έλεγα ότι είναι μια πόλη χωρίς χαρακτηρα αν εξαιρέσεις την ανοιχτή αγορά και το κάστρο ψηλά. Βέβαια είμαι και προκατειλημμένη..
Αναμένουμε τη συνέχεια.

Natassa on 15 Ιανουαρίου 2008 - 5:42 μ.μ. είπε...

νομίζω ότι μόνο η θέα από το κάστρο μου άρεσε και το ξενοδοχείο ... η συνέχεια προσεχώς ...

Giorgia_is_coming_to_town on 15 Ιανουαρίου 2008 - 6:06 μ.μ. είπε...

Ταξίδεψα για πρώτη φορά στη Σμύρνη το 2000 και μου θύμησε Θεσσαλονίκη. Φέτος, μετά τα Χριστούγεννα βρέθηκα εκεί για τρίτη φορά και πραγματικά είναι μια πόλη που θα μπορούσα να ζήσω, χωρίς πρόβλημα. Γενικά, την Τουρκία για να την αγαπήσει κάποιος όπως της αξίζει, θα πρέπει να ξεχάσει τις προκαταλήψεις του. Και πραγματικά της αξίζει, κατά την δική μου άποψη. Βέβαια κι εγώ στο πρώτο ταξίδι μου εκεί, ένα σφίξιμο το είχα, αλλά η επαφή με τον λαό τους, το διαλύει. Περιμένω την περιγραφή σου για την Πόλη, που είναι μακράν η αγαπημένη μου :)

ΩΣΗΕ on 15 Ιανουαρίου 2008 - 11:00 μ.μ. είπε...

περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο της .. σειράς. Ξέρεις, έχω καταγωγή από Σμύρνη, γι' αυτό μ' ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Καλό γράψιμο.

Καληνύχτα Νατ

Natassa on 16 Ιανουαρίου 2008 - 9:56 μ.μ. είπε...

@ georgia
και μένα μου θύμησε πολύ την Θεσσαλονίκη όμως η παρ ολα αυτά η Σμύρνη δεν μ αρεσε ενώ την Θεσσαλονίκη την λατρεύω, δεν είναι ότι δεν μ αρεσε λόγω προκατάληψης αλλά απλά δεν μ αρεσε γιατί με απογοήτευσε, χωρίς χρώμα,σε πλήρη παρακμή ... όχι δεν μ αρεσε και είναι από τους πολύ λίγους τόπους που δεν θέλω να ξαναπάω. Θα σου πω μόνο ότι στην συνέχεια θα δεις ότι θα υπάρξει μέρος και που θα μου αρέσει και που τίποτα δεν στράβωσε;) καλώς ήλθες στο μπλογκ μου :)

Natassa on 16 Ιανουαρίου 2008 - 9:57 μ.μ. είπε...

@ ωσηε

από την Σμύρνη λοιπόν... η συνέχεια σύντομα στα computer σας :)

roadartist on 16 Ιανουαρίου 2008 - 10:57 μ.μ. είπε...

Τι ωραίες εμπειρίες...... :)))

Natassa on 17 Ιανουαρίου 2008 - 12:47 π.μ. είπε...

@roadartist
δυνατές εμπειρίες...

Σοφία on 17 Ιανουαρίου 2008 - 11:01 π.μ. είπε...

Πω πω βρε παιδί μου, αυτό θα πει να είσαστε *κυριολεκτικά* μέσα στα πράγματα!

Για τη Σμύρνη είχα διαβάσει μια περιγραφή σε άλλο ιστολόγιο (δυστυχώς δεν θυμάμαι ποιο) από πρόσφατο ταξίδι, η οποία έλεγε λίγο-πολύ τα ίδια, δηλαδή ότι η πόλη είναι πολύ μέτρια και αρκετά άχαρη.

Το ξενοδοχείο το έψαξα στο Tripadvisor και βρήκα την εξής πληροφορία: Hotel currently closed. Will reopen as Swissôtel Grand Efes, Izmir, November 2007.

Natassa on 17 Ιανουαρίου 2008 - 11:30 π.μ. είπε...

@sofia
ναι πραγματικά έτσι είναι ...μια πόλη που βγάζει μια "μιζέρια" .
και γω τις ίδιες πληροφορίες βρήκα για το ξενοδοχείο :)

Penny on 17 Ιανουαρίου 2008 - 8:22 μ.μ. είπε...

Πολύ ωραίες περιγραφές, Νατάσσα! Μάς μετέφερες όλο το κλίμα! Περιμένω και εγώ τη συνέχεια (ελπίζω αυτό να μη σε αγχώνει...)

Juanita La Quejica on 18 Ιανουαρίου 2008 - 4:03 π.μ. είπε...

Η Τουρκία αποτελεί τον μοναδικό ταξιδιωτικό προορισμό που ο καλός μου έχει αποκλείσει από πιθανή επίσκεψη. Έχει καταγωγή από την Μικρά Ασία, οικογενειακές μνήμες διωγμού και ελληνοτουρκική στενοκεφαλιά θα τολμούσα να προσθέσω.
Θα ήθελα να επισκεφθώ την γείτονα χώρα, όπως άλλωστε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη, που σίγουρα θα έχει τη δική της χάρη.
Αναμένουμε την συνέχεια!

Natassa on 18 Ιανουαρίου 2008 - 5:04 μ.μ. είπε...

@penny
ευχαριστώ για το σχόλιο Πεννυ, όχι δεν αγχώνομαι αλλά χρειάζομαι και λίγο χρόνο παραπάνω για την επόμενη ανάρτηση αφού θα είναι το ταξίδι για την Κων/πολη με στάση στο Balikesir, Προύσσα και Γιάλοβα και τέλος Κων/πολη. ισως να το χωρίσω και στα δύο ... θα δούμε ...
νομίζω ότι το σ/κ θα το γράψω:)

@juanita
εγώ καταλαβαίνω τον καλό σου, αν έχει τόσες αντιρρήσεις ίσως θα ήταν καλό να πας μόνη. Εγώ μετά από αυτό το ταξίδι σιγουρεύτηκα για ορισμένα πράγματα όπως 1) δεν πρόκειται να μπουν στην Ε.Ε. ούτε σε 20 χρόνια, 2)ο λαός είναι καλοί άνθρωποι που όμως είναι αγράμματοι και είναι πολύ πιο εύκολο να χειραγωγηθεί η γνώμη τους και 3)πολύ προσωπική γνώμη βέβαια, η Τουρκία είναι ένα άσχημο μέρος, τουλάχιστον από ότι είδα εγώ...

Σοφία on 19 Ιανουαρίου 2008 - 4:03 μ.μ. είπε...

Καλά, αυτό για την ΕΕ μην το δένεις και κόμπο...

Natassa on 19 Ιανουαρίου 2008 - 5:34 μ.μ. είπε...

δεν δένω τίποτα κόμπο, εδώ απλά την δικιά μου γνώμη καταθέτω και τίποτα άλλο και η γνώμη μου γυρίζοντας στην Τουρκία μόνη χωρίς να πάω στις κατεξοχήν τουρ. περιοχές και χωρίς group να μου δείξουν τα καλύτερα, θεωρώ απλώς ότι έχουν πάρα πολύ δρόμο, γιατί και εμείς είμαστε σε κακή κατάσταση αλλά σίγουρα δεν είμαστε έτσι ... έχει και συνέχεια ...

moukelis on 20 Ιανουαρίου 2008 - 11:43 μ.μ. είπε...

Και μετά,και μετά...;

Penny on 23 Ιανουαρίου 2008 - 7:55 μ.μ. είπε...

Πάντως και στην Αθληνα να ήσουν, στη διάρκεια των μαθητικών διαδηλώσεων, το ίδιο ακριβώς συναίσθημα θα είχες!